10.etappe: Meråker – Røros

Etter ein hard siste etappe i nord kom endeleg den etterlengta kviledagen. Forrige kviledag hadde me i Hattfjelldal for fire veker sidan, så kroppen jubla for ein dag utan gåing.

Me tok fly ned til Trondheim der Mari reiste og henta depotpakken med kart og mat, og Martha venta på Tobias på flyplassen. Tobias hadde ikkje blitt skremt vekk forrige gang, og kom og ville vere med nokon dagar til.

Me reiste ut til Marie (som var med på tur frå Steikvasselv til Umbukta) der me fekk ein optimal kviledag. Marie hadde tenkt at me sikkert var svoltne, og hadde lurt på kva ho skulle servere oss. Ho kom på uttrykket «så svolten at eg kunne ete ein hest», og henta opp Emil (far til Marie sin hest) frå frysaren. Så blei det grilla hest med herlig tilbehør på terrassen. Me kan ikkje hugse sist me var så mette.

20140812-201411.jpg

Etter middag blei det kake og jordbær. Hos Marie fikk me i tillegg vaska klær, helsa på 9 supersøte vorstehkvalpar, og fikk til og med heimalaga brød til frukost neste dag. Etter frukost kjørte ho oss ut til Meråker og turen kunne begynne igjen. Denne gangen mot sør.

Det var uvant med sol i ansiktet heile dagen, og Mari såg stadig vekk feil veg på både GPS og kartet, ho ville stadig ta vegen mot nord. I tillegg føltes det nærast som me hadde reist i tid. Plutseleg var det haust. Det vart mørkt tidleg på kvelden, det var mykje sopp i skogen, men kanskje den største utfordringa var den enorme mengden modne blåbær og molte. Korleis skal me komme oss til Lindesnes når me må ha blåbærpause kvar 100.meter?

20140812-201304.jpg

20140812-210650.jpg

Me traska i veg frå Meråker, og det tok ikkje lange tida før me fikk haika sekkane avgårde eit stykke. Ein lett og fin start på dagen. Dei vart kjørt til ei hytta kalla Bjørneggen. Når me kom dit varma me oss real turmat på hytta før me gjekk vidare.

20140812-201328.jpg

Fleire kilometer og blåbær seinare vart det tid for å campe. Tobias fortalte att han hadde med faren sitt telt, som han hadde fått til 16-års dagen. Tobias hadde heller aldri slått det opp før, og me klødde oss i hovudet og leita etter ein bruksanvisning. Eit par MacGyver-triks seinare stod teltet, og me sov som nokre steinar heile natta.

20140812-201150.jpg

Mari fekk også sove åleine for første gong på turen. Stjerneposisjon var ønskeleg, men vanskeleg i sovepose. Sidelengs åmeposisjon er imidlertid bra det også…

Neste morgon hadde Martha bursdag. Då vart det unntak frå regelen (sjokolademandag) og det blei sjokolade til frukost (på ein fredag!!). I tillegg blei det sang og gaveutdeling. Perfekt start på dagen ifølge Martha.

20140812-201038.jpg

Me gjekk til ei nydelig hytta kalla Storerikvollen.

20140812-201120.jpg

Der serverte Mari og Tobias kaka og vin.

20140812-201009.jpg
Tobias fekk låna telefonen på hytta og ringt til Nedalshytta, og dei lova oss viltgryte når me kom fram, på trass av att det blei etter serveringa var stengt. Nå hadde me verkeleg noko å gå mot, og peisa vidare til Nedalshytta. Tobias tok og ein del tunge ting frå sekken til Martha, så dagen blei enda litt kjekkare og bedre.

20140812-200949.jpg

20140812-200855.jpg

Då me kom fram fikk me dusje, noko me i grunn såg på som totalt unødvendig, då me hadde dusja for berre tre dagar sidan. Me orka i alle fall ikkje å vaske håret. Etter det vart det trerettars og ei iskald øl. Ein perfekt avslutning på ein fin dag.

Neste dag bar det vidare. Men ikkje så langt. Ved Væktarstua venta me på bussen Tobias skulle ta heim. Tilfeldigvis hadde dei også søndagsbuffet her, og den kunne me ikkje la gå frå oss. Middagar og dessertar gjekk ned med stor fornøying. Kiloane som er forsvunne dei første månadane på tur kjem nok raskt tilbake igjen her i sør. Væktarstua gjekk nok i allefall ikkje i pluss med å ha oss på buffetbesøk. Etter adjø med Tobias vandra me, gode og mette, vidare gjennom Tydalen og mot Røros.

20140812-201345.jpg

Dagen etter vart ein lang dag. Det regna og blåste utan like. Etter tidenes sommar er me blitt ekstremt bortskjemt med tanke på været, og me er fullstendig klar over at me ikkje har nokon rett til å klage på litt uvær nå. Likevel: dei som påstår at dei likar å vere på langtur i drittvær lyg – det er me hundre prosent overbevist om!

20140812-201108.jpg

Men heldigvis var regn og vind kortvarig, og me kom oss gjennom det (om det ikkje var eit trivelig gjensyn).
Etter møte med mange nydelige, gamle trønderboligar, trivelige trøndarar og blide kyr…

20140812-200218.jpg
…er me nå framme i Røros.

20140812-201432.jpg

Fantastisk stad som me godt kan forstå har ein plass på verdsarvlista. Ettermiddagen har gått med til sightseeing og avslapping. Neste etappemål er Otta, og før den tid ventar nokre dagar på asfalt før me skal inn i den eldste nasjonalparken i Noreg: Rondane! Me gler oss til det siste!:-)

20140812-201451.jpg

20140812-200113.jpg

Advertisements
Posta under Uncategorized | Kommenter innlegget

Norge på langs-mat

20140807-114016.jpg

Som dåke kanskje har lagt merke til, handlar mykje av bloggen vår om mat, og dei aller største høgdepunkta me fortel om er gjerne knytt til eit godt måltid. Mat er ein spesielt viktig del av liva våre om dagen, og me syns derfor det er på sin plass med eit eige innlegg om det.

Ein blir svolten av å gå heile dagane. Det er vanskeleg å få bore med seg nok mat for lange etappar, og me må rasjonere for at lageret i sekken skal vare til neste matstasjon. «Nei, Mari! Ikkje meir enn to polarbrød til dette måltidet!» Dette gjer at me stadig snakkar om og tenker på kva me skal ete til dei ulike pausane. Ofte snakkar me også om all den deilige maten me skal kjøpe når me kjem til butikk eller restaurantar. Når me snakkar om dette får me ein fysisk reaksjon. Me blir FAKTISK mo i knea. Det verste er matlukt, som å gå forbi nokon som har grillfest. Då knekk knea nesten saman, og magen startar å ule som ei sirene. Heilt sant!

Som dåke forstår er mat over middels viktig for oss. Me går aldri forbi ein stad som sel mat, men oppå fjellet skjer ikkje det kvar dag (særleg ikkje i nord). Her er ein oversikt over vår matkvardag. Kanskje kan det gi andre nokre tips til turmat?

Til frukost er det havregrynsgraut som står på menyen. Me brukar store havregryn som me legg i vatn kvelden før. Då eser dei ut, og treng kun eit raskt oppkok neste morgon. Med eit godt smørstykke i grauten held me oss mette ganske lenge. Kanel, sukker, rosiner, syltetøy, honning eller nøtter gjer grauten ekstra delikat. I det siste har me endelig begynt å finne blåbær også. Ingenting er som nyplukka, varme blåbær i grauten. Då blir me lykkelige!

20140812-081112.jpg

20140811-215216.jpg

Kaffi må også til på morgenkvisten. Kokmalt Ali kaffe gir den beste kaffien i fjellheimen. Det er deilig med ein kopp om morgonen å vakne til.

20140806-235116.jpg

På mandagar er det ekstra stas med kaffi. Me har nemlig innført sjokolademandag, då me et store mengder sjokolade som dessert til frukosten, for å få ein ekstra god start på veka. Alle veit jo at kaffi og sjokolade er den perfekte kombinasjon. Samtidig kjenner me oss litt crazy av eit så vilt påfunn… Små gleder i kvardagen…

Me følgjer framleis gå-regimet vårt med ein time gåing og så pause. Dei fleste pausane er korte der me et noko lite for å få litt energipåfyll. Då et me polarbrød, nøtter, smågodt, sjokolade, Rett-i-koppen og Eat Natural.

Eat Natural

Me er ekstremt glade for å ha blitt sponsa med energibarane frå Eat Natural. Dei er gode og gir oss energi som held. Det er mange ulike smakar, så me går ikkje lei. Ut frå namnet har barane ingen tilsetjingsstoff og består av naturlege ingrediensar. Me kjem til å fortsette å kjøpe Eat Natural etter denne turen, til tur, trening eller reis. Absolutt å anbefale!

20140806-234157.jpg
Me har funne oss tre favorittar. Her er både mørk sjokolade, melkesjokolade og yoghurt. Inni er nøtter, rosiner, tranebær, blåbær, gresskarkjerner og anna digg!

20140806-234421.jpg

Real Turmat

Midt på dagen har me ein lengre pause, der me lagar oss middag. Den består av kjente og kjære Real Turmat. Viss me skulle pakka med oss middag for åtte dagar tilsvarande råvarene me finn i Real Turmat, ville me ikkje kunna rikka oss av flekken. Med Real Turmat får ein 8 middagar for under eit kilo til saman og med nok kaloriar og næring som vanlege middagar. På ein tur som denne er ein skikkelig middag kvar dag heilt avgjerande.

20140806-234254.jpg

Det finst også her utruleg mange alternativ, og etter over to månadar på tur har me smakt ein heil del. Me har laga ei topp 5-liste.

1. Storfegryte
2. Steinbitgryte
3. Lapskaus
4. Pasta Provence
5. Kebabgryte

Me er glad Real Turmat finst! I tillegg fungerer posen ekstremt godt til å varme seg på på kalde dagar medan ein ventar på at retten skal bli klar.

20140806-235106.jpg

Til sist må me legge til kor fantastisk mat smakar ute på tur. Me har ikkje tal på kor mange gonger i løpet av denne turen me har sagt: «Dette er seriøst det beste måltidet eg har ete i heile mitt liv!» Me oppfordrar derfor alle til å ta neste middag ute i det fri, og kjenne kor godt det smakar då! 🙂

Posta under Uncategorized | Kommenter innlegget

9.etappe: Eit hardkjør – nå bere det mot sør!

På sankthansafta forlot me eit snødekt Troms, og reiste til Trøndelag for å gå nordover derfrå. Tre veker på asfalt og framleis store mengder snø og enorme elver i fjellet gjorde at me måtte endre på planane, og stokke litt på ruta. Me gjekk frå Nordkapp til Skibotn før me forlot Troms. I gårkveld kom me opp til Skibotn igjen, «holet» er tetta, og me kan nå seie at me har gått gjennom heile Finnmark, Troms, Nordland og Nord-Trøndelag. Me veit ikkje Skibotn akkurat er Lindesnes, men det har likevel vore eit mål me har gått mot i over ein månad, og det er rart og herleg å vere tilbake!

Me starta frå Abisko for ei veke sidan. Allereie første kvelden kom me inn i Noreg igjen. Gjensynsgleda var stor. Sverige var fint og lettgått, men nå var me klare for norsk natur og spenstige Troms-fjell.

20140807-001604.jpg

Me tok inn på Lappjordhytta den kvelden, og ikkje før me hadde lukka døra, blåste det opp utanfor, og regnet pøsa ned. Fantastisk med hytte ein slik kveld! Hyttenettet her i Troms har vist seg å vere imponerande, med nydelege ubetjente hytter i svært god stand. Og for ungdom (ja, i DNT er ein ungdom til ein er 26) kostar det berre 60 kr natta her.

Neste dagen kom me til Innset. Her besøkte me Bjørn Clauer og hans huskyfarm. Bjørn har sjølv gått Noreg på langs gjennom eit heilt år. Siste delen av turen fekk han låne ein husky med seg, og dette gav meirsmak. Han fekk då ein draum om å få sitt eige hundespann ein dag, og i dag lev han av å ta med turistar ut på sledeturar, med dei vel 60 grønlandshundane sine.

20140807-004648.jpg

20140807-004751.jpg

Bjørn hadde også vore så kjekk å tatt imot depotpakke frå oss, så her fekk me ut nye kart. Den kvelden vart det mykje kartstudering. Kor kort tid kunne me bruke til Skibotn? Kva dato skulle me bestille flyet ned igjen til Trondheim? Sidan før me starta har me hatt ein plan B, som me eigentleg tenkte ville vere den mest sannsynlege, om å sykle frå Trondheim og ned til Otta når me kjem der. Dette for å spare tid, då turen må vere ferdig 14.september, grunna jobb og skule. Det er fleire som har gått Noreg på langs på mindre enn 100 dagar, men for vår kapasitet såg me at det kunne bli knapt. Dei siste vekene har me imidlertid sett at det kanskje kunne gå å vandre heile vegen likevel. Me har ikkje hatt ein skikkelig kviledag sidan Hattfjelldal (4 veker sidan), og har auka kilometermål per dag for kvar etappe som har gått. Denne etappen tok imidlertid kaka. Me bestemte oss for fem dagar til Skibotn, noko som innebar 35 km i snitt per dag. Dette var lenger enn me nokon gong hadde gått, og i Troms er det ikkje flatt, men kanskje heller ein av dei meir kuperte delane av ruta vår.

20140807-012605.jpg

20140807-012738.jpg

Dermed susar ikkje akkurat kilometrane av garde, som dei gjorde i Sverige. Nokon gonger i løpet av dei fem dagane lurte me på om me i det heile tatt skulle komme fram i tide til flyet gjekk.

20140807-010105.jpg

20140807-083152.jpg

Og som om ikkje dagane var lange nok frå før, vart me her for første gong værfaste. Det kunne verke som at Troms syns me hadde komme for lett frå det værmessig gjennom Nord-Noreg, med ein månad med kun sol og varme. Tredje dagen frå Innset opna i allefall skyene seg og tømte alt sitt innhald over oss. Klissvåte kraup me inn i vedskjulet/utedoen på Rostahytta. Me hadde framleis 10 km igjen før dagsmålet var nådd, og ville derfor ikkje gå inn på hytta og søle den til. På utedoen drakk me litt varm suppe, medan me høyrde været utanfor bli verre og verre.

20140807-010943.jpg
Etterkvart kom også torden, lyn og ei grauttjukk tåke, og då den neste mila som venta oss gjekk opp på høgfjellet, innsåg me at det ikkje var den beste ideen å fortsette. Det tok ikkje lange tida før me låg tørre og gode under ullpleddet på sofaen på Rostahytta, med Real Turmat og Donaldblad i henda. Deilig!

Grunna den tidlege kvelden, vart dei to siste dagane enda lengre, heile fire mil kvar. Grytidleg neste morgon var me derfor klare til start. Me vandra opp Isdalen, som utan tvil kjem med på lista over dei finaste plassane på denne turen. Været var perfekt og omgivnadane heilt fantastiske!

20140807-011736.jpg

20140807-012224.jpg

20140807-012247.jpg

20140807-012533.jpg

I slike omgivnadar er det godt å vere på tur, og ein gløymer alt av slitne og vonde føtter, eller svoltne magar. Alt slik var også gløymd då me like etter møtte på to overentusiastiske engelskmenn. Dei såg ut som dei svevde der dei kom opp berga, med to store smil. Dei kom frå London, og syns at alt her i fjella var ABSOLUTELY AMAZING! Til og med stormen kvelden før var etter deira meining heilt fantastisk! Me innsåg kontrasten dei må oppleve her i dei nærast folketomme fjella etter kvardagen i London. Og det var rett før dei letta frå bakken av begeistring då me sa det var reinsdyr rett bak haugen dei snart skulle opp til. Det voldsomme engasjementet og positiviteten var smittande, og me smilte og lo av møtet heile vegen til Gappohytta. Her laga me oss lunsj, og tok ein powernap på sofaen. Etter knapt eit einaste hytteopphald på heile turen, hadde me nå jammen fått sansen for hyttelivet!

Men me måtte vidare. Troms var imidlertid ikkje ferdig med oss riktig enda, og knapt ein kilometer frå hytta braka det laus igjen med eit enda verre tordenvær enn kvelden før. For kvart tordensmell knakk me meir og meir saman i knea, til me til slutt huka oss ned bak ein stein som to våte og livredde kattar. Eller huka og huka. Martha, som ikkje lenger akkurat er smidig som ein pusekatt, la seg heller horisontalt. Her venta me til det verste gav seg, før me litt småskjelvne labba avgårde igjen.

Ned Signaldalen enda vår ferd i terreng her i nord, og me hadde 47 km langs veg igjen til Skibotn.

20140807-014523.jpg

Me fekk til og med helse på E6 igjen…

20140807-014643.jpg

Det var ikkje noko blidt møte. Mykje tydar på at asfalten er blitt hardare sidan sist, og trykksmertene i føttene vart etterkvart enorm. Føttene kjentes som brennande, sprekkeferdige pailabbar der me stabba oss avgårde. «Snart framme nå føtter, snart framme!» Då me endeleg kom til campingen i Skibotn, kom tårene og latteren om kvarandre. Me kom oss bort til nokre benkar, der ein gjeng lastebilsjåførar sat. «Nå trudde eg det var ein gammal krok som kom gåande», slengte han eine utav seg til Martha (slik kjentes det også). «Har dåke gått langt?» «Ja, NÅ har me gått langt», sa me i kor og lo.

Til vår store glede var gatekjøkkenet på campingen framleis ope då me kom, og det vart baconcheeseburger til kvelds – same måltid som sist me sat der, for drøye seks veker sidan.

20140807-014826.jpg

20140807-014854.jpg

Me er veldig glade me tok valet og reiste sørover i juni. Me har hatt ein nydelig tur nordover nesten utan snø og store elvar. I dag reiser me til Tromsø og deretter Trondheim. Det skal bli godt, og nødvendig, med ein kviledag. Me er slitne, men fornøyde. Det er uvirkelig at me har gått etappen opp som me idag skal fly ned. Me gler oss til å gå sørover igjen. Endelig nedoverbakke!

20140807-082720.jpg

20140807-082748.jpg

20140807-082843.jpg

Posta under Uncategorized | 6 kommentarar

8.etappe: Mannefall og milsluking

For åtte dagar sidan starta fem spente vandrarar frå Sulitjelma. Berre to kom heile vegen til Abisko.

20140730-193814.jpg
Det var oss!

Frå naprapatskulen til Martha ville tre klassekompisar vere med på tur. Dei valte den lengste etappen på heile ruta, frå Sulitjelma til Abisko. Martha advara om at me går minst 25 km kvar dag, og at det er langt i terreng og med stor sekk. Ho anbefalte følget derfor om å trene med sekk og gå inn fjellsko på førehand. Me har eit relativt stramt tidsskjema, då me har ein draum om Lindesnes i det fjerne. Martha forsikra derfor gjengen om at me ville gå frå dei, om dei ikkje haldt følge.

Til vår glede og overrasking lot ikkje denne gjengen seg skremme av slike advarslar. Trønderen Lars Erik og Stockholmarane Patrik og Emma (Martha sin sambo i Sverige) var med! Me var klare til å gå onsdag morgon. Det var dessverre ikkje Norwegian med på, som hadde rota vekk Emma sin bagasje på veg til Bodø. Med tid og stunder dukka den opp. I mellomtida hadde me gått 700 høgdemeter oppover ein bilvei, og låg på toppen og venta på gjengen.

20140730-200132.jpg
Trivelige hotelleigar Rune frå Sulitjelma hadde lova å frakte gjengen opp til toppen når dei kom. Rundt fem på ettermiddagen var me klare, alle fem.

20140730-193617.jpg

Patrik, som omlag aldri hadde vore på fjellet før, kunne forsikre oss om at han var godt førebudd, då han hadde sett alle YouTube-klipp om korleis det skulle gjerast. Likevel var gjengen innstilt på at opphaldet ville bli tøft, og som Emma sa, ville dei vere glade om berre ein time ut av heile opphaldet ville bli fint.

20140730-193048.jpg
Etter at Patrik hadde fått opplæring i korleis å halde gåstavar, var me klare.

Allereie første metrane starta utfordringane. Me måtte krysse ei lita snøfonn. Her var det nokre klegg. To framande ting på ein gong vart i meste laget for Patrik. Han sprang og hoppa rundt i panikk, medan han vifta med armane og laga høge blåselydar. Martha lo så ho haldt på å trille utfor snøfonna. Mari gjekk bakerst og observerte galskapen, spent på den kommande veka.

20140730-193204.jpg

20140730-193444.jpg

Lars Erik hadde ein del problem med sekken, og dette, samt den seine starten, gjorde at me første kvelden var forseinka i forhold til dagens etappemål. Trass dette var stemninga god, og me fekk oss nok ein god latter då middagen skulle lagast, og svenskane hadde tatt med tennvæske i staden for rødsprit.

Dagen etter starta me med nytt mot. Området me befant oss i var heilt fantastisk! Gjengen hadde valt ein god etappe, som i tillegg viste seg å vere lettgått. Området var relativt flatt og med gode stiar. Dette var ramma inn av store innsjøar og store fjell rundt oss.

20140730-193548.jpg

20140730-193142.jpg

Etter nokre kilometer andre dagen kom me inn i Sverige. Her vart stiane enda tydelegare, og treplankar var lagt ut overalt til å gå på.

20140730-193029.jpg
Bruene var også av ein annan dimensjon enn i Noreg. Her er ei svensk bru i bakgrunnen av dei spreke ungdommane:

20140730-184208.jpg
…og her er ei norsk bru (litt meir kick å gå på den?)

20140730-193250.jpg

Ein annan forskjell frå Noreg til Sverige er klesstilen i fjellet. I Noreg er det ull for alle penga. I Sverige er det rutete skjorte, speidarsjal og hatt som gjeld. Me hadde god underhaldning med å tippe kven som var norske og svenske av dei me møtte ut frå kleda. Det stemte alltid!

Været var varmt, og tempoet høgt. Lars Erik hadde problem med å få i seg nok væske, og kjente seg ikkje heilt i form. Likevel var det lite empati å hente hos oss, som såg på klokka og telte kilometer. Me fekk raskt kallenavnet Gestapo, kanskje vel fortjent. Lars Erik måtte derfor berre stå på det han orka. Litt utpå dagen viste han oss dei sjukaste gnagsåra mellom låra. Me var sjokkert over alvoret, og at han trass dette hadde holdt så godt følge. Han hadde store smerter, og Martha tipsa han om ei hytte på vegen han kunne legge seg inn på for å kvile. Når me kom til hytta, Staloulouktastugorna, vart det klart at han ikkje hadde noko anna val. Me fekk renska såra og fekk han til sengs. Eit svensk par såg vantro på oss, når me fortalte at me skulle gå vidare. Seinare fekk me vite at Lars Erik blei på hytta i tre netter, før han tok helikopter ut frå fjellet.

20140730-183701.jpg

Det går nemlig rutetrafikk med helikopter i den svenske fjellheimen-nok ein forskjell på Noreg og Sverige.
Det var kjipt å gå frå Lars Erik, men det var lite me kunne gjere for han, og var glad det var her dette skjedde, og ikkje langt inni dei øde trønderskogane.

4 av 5 fortsatte, men allereie første bakken etter hytta fekk Patrik problem: leggen hans slutta å fungere. Han brukte stavane til å dra seg oppover, og fortalte etterpå at han berre måtte gå, for om ikkje ville han falt bakover og trilla ned berget. Samtidig haldt Emma på (som oss) å miste vetet av all myggen. Me telta derfor då me nådde toppen av fjellet, og kryssa fingrane for at beinet til Patrik skulle vere betre neste dag.

Takka vera naprapatfiksing av Emma, var den det, og denne dagen gjekk me over 30 kilometer.

20140730-184131.jpg

Me var mektig imponert over følget! Dagen var ikkje utan problem, men dei stod på og kjempa, trass mykje vondt. Emma var i imponerande god form, men kjente det etterkvart godt under fotblada. Dette løyste ho med å springe, for slik å ha føttene i bakken kortast mulig tid. Me hang etter som tre slips! Patrik sin hoftebøyar slutta etterkvart også å fungere. Dette fiksa han med å stoppe innimellom for å behandle seg sjølv. Imponerande kor lenge han klarte å halde dette gåande!

20140730-193644.jpg
I tillegg hadde dei nye fjellskoa hans begynt å gi resultat i form av utallige gnagsår.

Neste dag var desse betraktelig verre! Det var også hoftebøyaren. Patrik fortalte at han ikkje kjente seg bra. Han kaldsvetta, og hadde frykteleg vondt. Han sa til og med at han ville legge frå seg 600 gram sjokolade på neste hytte. Dei som kjenner Patrik veit at han elskar sjokolade over alt på jord. Me var sjokkert, og skjøna ting ikkje var bra. Me kom oss til Kisuristugorna. Her tok me ein kikk på gnagsåra, og igjen skjøna me at dette var alvor. Alt var gult og guggete, og me var overaska då han sa det ikkje var der det var mest vondt. Det var klart at heller ikkje Patrik kunne fortsette, og Emma valte å bli igjen med han, då ho såg kor ille det var. Dette med litt tungt hjerte , då ho gjerne ville gått til Abisko, og var i fin form.

Det var trist og rart å gå frå dei. Samtidig var det litt godt å sleppe å sjå kor vondt dei hadde det, utan å kunne ta tilstrekkeleg hensyn. Emma og Patrik stod opp grytidlig neste morgon og kom seg til Ritsem, der dei møtte Lars Erik. Saman drog dei til Stockholm.

Etter 3,5 dagar med det som hadde verka som det verste realityshowet, var det berre oss igjen. Av ein hyttevakt fekk me høyre at Noreg hadde fått terrortrussel mot seg, og var i høgspenn. Me gleda oss til å komme til Ritsem for å få dekning og ringe heim. Me tok båt over Akkajaure, ein båt alle langs denne ruta tek.

20140730-184028.jpg

20140730-193511.jpg

Folka på båten tulla med oss om at me måtte ha svenske kontantar for å betale båten, ellers måtte me gå rundt. Me gjekk rett på, og tårene spratt nærast fram i augene på oss. Dei var raske med å avsløre spøken. Ikkje nordmenn klare for ein vits dette nei. På båten fekk me også vite at nettet i Ritsem var nede, og det var heller ikkje mulig å betale med bankkort på butikken der. Dette vart i meste laget for to slitne NPL-arar, og me kom oss så vidt opp bakken til Ritsem turiststasjon. Heldigvis var det ein servicemann utan like med namn Calle som var på jobb, og me fekk handle mot å betale på nettbank seinare. I tillegg gav han oss ein røyka fisk og brus. Stemninga vart straks betre. Seinare på dagen kom me så nær norskegrensa at me fekk dekning via Noreg, og fekk kontakta gjengen heime utan å bruke satelittelefonen. God dag igjen!

Etter dette har me slukt mil, blant anna langs den verdskjente og folksomme Kungsleden (som også har meditasjonsstadar).

20140730-183728.jpg

Ein dag vart me litt lei folkehavet, og tok ein avstikkar ut frå merka sti, også for å spare ei mil. Det var deilig å navigere sjølv litt.

20140730-183904.jpg
Bonusen kom på kvelden, då me endelig gjekk på ei elgku med kalv. Eit fint øyeblikk! Dei såg på oss og me såg på dei i nokre minutt, før dei loffa avgårde.

Nå er me komme til Abisko, og har handla haugevis av smågodtet som Ingridane fortalte oss om. Lykke på jord! Dei siste dagane har vore veldig lange, og det kjennest på kroppen. Men nå har me fått mat, dusj og klesvask, og byrjar å bli klare for siste etappe her i nord.

Posta under Uncategorized | Éin kommentar

7.etappe: Umbukta-Sulitjelma

Me er kome til Sulitjelma, og halve tida er gått. Det er ein månad og tre veker sidan me starta på Nordkapp, og like lenge er igjen. Om lag halve distansen frå Nordkapp til Lindesnes er også gjennomførd. Me er glade det framleis er lenge igjen, då livet som NPL-ar framleis er godt (sjølv for ein sliten skrott).

Sommarvarmen tek framleis vare på oss. Sjølv om det framleis blir bading i kvart eit vatn, og shorts og t-skjorte er einaste plagga me brukar, er varmen likevel ikkje like intens som tidlegare, og det skapar trivsel på fjellet.

20140722-180312.jpg

Noko anna som skapar trivsel er at insekta har roa seg litt, og forfølger oss ikkje konstant lenger. Trass plaga insekta har påførd oss så langt, har dei likevel gitt oss eit nytt syn på kvardagen. Det som før ville vore ein heilt ok morgon, er nå -utan insekt- ein heilt fabelaktig morgon, med nydeleg utsikt, perfekt gåvær og god dagsform. Gleda over å få sitte ute i lyngen med havregrynsgrauten i ro og fred, utan at nokon plagar ein, er nå lykke på jord. På same vis vert den nydelegaste solnedgang eller utsikt totalt overskygga om insekta slår til. Ein klarar ikkje å slappe av, puste eller tenke. Me har møtt insekt for alle værtypar og i alle størrelsar og fasongar på denne turen. Nå når dei endeleg er begynt å forsvinne, er kvardagen vår blitt så umåteleg mykje lysare, og me set så stor pris på øyeblikk som tidlegare vart tatt for gitt.

Når me snakkar om øyeblikk, er det eigentleg rart korleis det er med dei på tur. Gleda over små ting blir så mykje meir ekstrem her enn til vanleg. Som når ein finn ut at det finst ein stad der det blir seld is langs dagens rute, når det er tid for eit bad i eit klart fjellvatn (som er varmt), eller når ein ser hytta eller teltplassen ein sein kveld (me hoppar faktisk av glede).

20140723-000432.jpg

Eit godt døme frå etappen er då me vandra nedover ein furuskog ein varm formiddag. Martha gjekk fremst, Mari bak. Plutseleg hviner Martha til og hoppar opp og ned og vifter febrilsk med henda. Mari reknar med Martha har tråkka på ein frosk eller fuglunge, noko som kan tenkast framkalle ein slik reaksjon. Men nei: «Blåbær, Mari! BLÆÅBÆÆÆR!!!» Før eit sekund var gått, sat me der i tuene begge to og moska innpå.

20140722-175546.jpg

I tillegg til sol og mindre insekt har etappen stort sett vore lett å gå, med merka stiar og mykje hytter. Frå Meråker til Umbukta møtte me ikkje ei sjel vandrande i fjellet. Det har endra seg her. Første dagen, då me gjekk frå Umbukta, møtte me to andre jenter som går Noreg på langs. Ingrid og Ingrid frå Åndalsnes. To små jenter med 30 kg på ryggen. Uforståeleg korleis dei har komme seg heile vegen frå Nordkapp med den lasta på ryggen! Sterkt! Me delte erfaringar, og særleg eit tips tok me til oss: «I Abisko er det metervis med smågodthyller-kjempebillig!» Ingen tvil om at dette er vår store motivasjon mot neste etappemål, nettopp Abisko!

20140722-181122.jpg

Me har også kryssa Polarsirkelen.

20140722-201221.jpg

«Kva kan me vente oss på andre sida?» … Jo, hamburgarar og is på Polarsirkelsenteret, midt oppå Saltfjellet. Slik gir ny energi og hjernekapasitet til jentene. På vegen vidare vart det derfor eit lite foredrag av Mari til Martha, med tema Noreg under 2.verdskrig. Dette er slik som hender når me har ekstra energi. Enten held Mari historie-føredrag eller Martha får Mari til å pugge latinske muskelnamn. I dag var det altså 2.verdskrig som stod på agendaen. Ikkje før var foredraget ferdig så kom me over informasjonstavler om nettopp dette. Her fekk me vite at det i Saltdal og Rana kommune hadde vore heile 35 konsentrasjonsleirer, med 500 krigsfangar i kvar under krigen, satt til å bygge jernbanen. Rart å tenke på, der me vandra langs togskinnene.

20140722-200557.jpg

Som sagt har etappen stort sett vore fin og lett å gå, men med eit særskilt unntak. Ein kveld me kikka på karta for ruta videre, oppdaga me ein potensiell snarveg. Snarvegar likar me, for Noreg er eit langt land. På kartet såg me ein skogsveg langs ei elv, mellom to svært bratte fjellsider. På kartet kunne det sjå ut som at vegen låg nedi elva. «Sikkert trykkfeil», tenkte me, og vandra neste dag avgårde med freidig mot, i retning snarvegen. Note to self: «Kart lyg ikkje! Viss kartet seier at vegen ligg i elva, så gjer den faktisk det!» Dette resulterte i ei strabasiøs ferd som veksla mellom balansering på store, lause steinblokker i elva, og kaving i tjukk jungel. Hadde me visst dette på førehand, ville det nok blitt omvegen…

20140722-180811.jpg

20140722-180652.jpg

Elles har etappen vore fin, og særleg den nest siste dagen, frå Argaladdhytta til Coarvihytta var heilt nydeleg. Kanskje den finaste så langt!

20140722-181152.jpg

20140723-002637.jpg

20140723-002659.jpg

I formiddag ankom me Sulitjelma, populært kalla Sulis. Sulitjelma har i over 100 år vore gruvelandsby, med uttak av kobber og svovelkis, heilt til drifta vart lagt ned i 1991. På eit tidspunkt jobba det over 3000 arbeidarar her, og gruveselskapet var den nest største industribedrifta i Noreg.

20140722-180459.jpg

20140722-180246.jpg

Idag har Sulitjelma omlag 600 innbyggjarar, men me er fortalt at staden igjen er i vekst, og har blant anna akkurat fått ny skule.

Nå er me sjekka inn på Sulitjelma hotell, henta på matbutikken ein av eigararane, May Britt. For to møkkete og slitne vandrarar var dette staden å komme! Her fekk me vaske kle, dusje og det var til og med basseng. For ein luksus!! Det viste seg at heile hotellfamilien var på hotellet desse dagane. Elles var me dei einaste gjestene. Det gjorde ingenting! Me er ikveld blitt varta opp med treretters middag, eit måltid utan sidestykke. Ja, me veit me har sagt det før, men dette må vere turens beste måltid! Heimelaga fiskesuppe, ovnsbakt laks og deretter fromasj og bær gjekk ned på høgkant. Heilt nydeleg!

20140722-200519.jpg
Maten stod i stil til omgivnadane. Hotellet, som er over 100 år gammalt, har tidlegare vore direktørbolig frå gammal gruvetid. Her har også kongen vore innom. Den gamle stilen er haldt ved like, og det er som å vandre rundt i eit herskapshus. Ein deilig plass å komme til etter nært 200 km vandring og mange netter telt.

I morgon kjem to svenskar og ein trønder for å slå følge med oss mot Abisko, alle frå Martha sin klasse. Me tenkjer derfor å gå mesteparten av etappen i Sverige, så ikkje overgangen skal bli altfor stor for Stockholmarane. Hej, søta bror! Nu kjør vi!

Posta under Uncategorized | 4 kommentarar

Gjestene

Noen bare snakker – andre virkelig GJØR det.

Dette er jenter i siste kategori – av ypperste klasse. Sersjant Peiling og meg selv var så heldig å få være med noen fantastiske dager fra Stekvasselv til Umbukta. En svært kort tur, men antageligvis den beste delen av turen.

Avreisen…

Det vanskeligste er gjerne å komme i gang. Jeg har selv planlagt Norge på langs, og både kjøpt sovepose og pulk, men vi kom oss aldri til verken Lindesnes eller Nordkapp (i alle fall ikke ennå). Å komme seg i vei var heller ikke så lett denne gangen. 30 grader og kjennskap til insektsbestanden gjorde det lite fristende å reise fra et trygt og godt hus med fire vegger å gjemme seg i. Selv med huset følte jeg meg en dag som Karius og Baktus hos tannlegen: «Ingen steder å gjemme seg» – bare tenk på jentene på tur. Dermed utsatte jeg turen noen dager, til den verste varmen hadde gitt seg. I mellomtiden gikk Mari og Martha fra Hattfjelldal til Steikvasselv, og kalte turen den verste de hadde hatt. 

Tilslutt tok vi mot til oss og satt oss på toget nordover. Det skulle vise seg at det enda var en del igjen av den vanskelige avreisen… Peiling fikk nemlig Peiling sover mellom slagenereisemage og hadde diare hele veien. Ja, Peiling er (for de som ikke kjenner han) en over middels stor vorstehhannhund. Det fins ingen do til karer som han på toget. Etter vår mening var det altfor få stasjoner langs toglinja, og hver stasjon ble benyttet godt… Jeg begynte å legge hele turen på is – vi kan ikke gå i fjellet uten tilstrekkelig veske… Om ikke det var nok klarte jeg å snuble i mine egne skolisser på vei bort til søplekassa med en skikkelig myk hundebæsjepose – og vips hadde jeg skrubbsår på hendene og hundebæsj på buksa, samt hele togets oppmerksomhet. «Ingen hull å gjemme seg i…»

Men slapp av folkens, etter dette kunne det bare gå oppover.

På Bjerka togstasjon stod Håkon Økland og tok meg i mot. Han driver Stekvasselv gård sammen med kona, Kari. Vi kjørte oppover og innover i landet og kom frem til deres naturperle langt inne i fjellet. De to vestlendingene hadde funnet veien helt hit, og det var ikke vanskelig å forstå hvorfor de ville bo her. Hvis du ser bort i fra alle insektene. Jeg fikk tildelt halve kårboligen, med alt du måtte drømme om. Vaskemaskin MED vaskemiddel for eksempel.

Da beina var lagt i sofaen og kartet ble studert hørte jeg stemmer, vestlandske stemmer – det kunne jo vært … Og jammen var det to søstre med stor sekk som hadde kommet frem. Hurra!

De så rett og slett skremmende spreke ut. 

Søstrene Sprek

Oppover

Okstindene i bakgrunnen

Okstindene i bakgrunnen. Hvem ser mest sliten ut?

Neste dag var det tidlig på’n. Vi ville opp i høyden før sola kom for høyt på himmelen og fikk skikkelig tak. Tempoet mot toppen var jevnt og bestemt. Vi fikk fort lønn for strevet. Ved siden av oss vokste Okstindmassivet. Men som nykommer i følget var det fristende å ta en liten: «Nei, søren. Vi har gått feil!! Vi skulle vært på andre siden av elva» – like før vi kom til toppen. Et kort øyeblikk klarte jeg å lure de spreke turgåerne, og til min store lykke sendte de sånne slitne blikk: «Hææ?? Er det sant?». Yes, ikke bare jeg som syns det var tungt.Mari studerer kartet

Utover dagen våknet også insektene. Et øyeblikk følte jeg at vi gikk for livet. Ingen sa noe, bare klegg og blenning som sa bzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz… Martha hadde vondt i magen, og sa kanskje litt ekstra lite på grunn av det. Da vi kom til en liten haug, nærmest løp vi opp på den for å få litt vind til å jage vekke insektene. Det funka! Etter en titt på kSersjant Peilingartet og et bad i en liten dam, og en liten diskusjon rundt insektsplagen, ble vi enige om å forlate T’ene som ville gå nede i dalen, og sette kursen for høyden i håp om mer vind og mindre insekter.

Opp bar det! Med knakende suksess. Magen til Martha ble ikke bedre, men insektene ble blåst vekk med vinden. Varmen ble også mer levelig med litt trekk. 

Eller «levelig» er å underdrive. Vel oppe på toppen rigget vi oss til med panoramautsikt over tindene. Vi fant frem Real turmat og virkelig storkoste oss. Etter en stor-lunsj fant vi frem både det ene og det andre av smeltede godsaker – før vi tok oss en liten times lur.

Toppen av lykke!

 

Mari krysser elvMan kan jo virkelig spørre seg hvorfor man forlater en slik plass for å gå videre. Alle skjønner jo at det blir nedtur. Ned fjellet eksploderte det med blemmer og vondter for meg. Ja, og blemmene begynte å gi etter og vips hadde jeg gnagsår. Men jeg skjønte min «plass» og latet som at jeg var på helvetesuke med militæret.

Et bad, noen gnagsårplastere, hurtig påkledning av alle myggtette klær nede i dalen og en del sjokolade senere var vi fremme ved Gressvasshytta. En helt fantastisk hytte!! 

Mari og Martha lå som slakt på sofaen før jeg visste ordet av det. Hmmm… Kanskje flere enn meg som merker dagen på kroppen? 

Hele gjengen

Neste etappeSamarbeid!En liten utfordring

Dagen etter var både Peiling og undertegnede en smule halt. Det var noen indre barrierer som måtte bestiges for at sekken skulle få plass på ryggen. Men det er utrolig hva som går, og når kroppen ble varm var det bare å kjøre på. Været var helt av ypperste tur klasse. 

Du skulle vært der. 

Det meste av dagen bare suste avgårde. Da vi forlot lunsjplassen vår begynte vinden å blåse og været å skye over. Hurra – tenkte turgåerne.

Peiling in the lead!

Jentene hadde regntøyet paratDet kom til og med noen regndråper etter hvert. Hvem skulle tro at søstrene Teigen Varanes skulle bli glade for det? Martha sin mage var intet bedre i dag, så etter Realturmat-lunsj/middagen tok vi andre en liten byrde hver fra sekken hennes (litt selvskryt!). Folk flest ville kanskje tatt en pause, men Martha krevde bare noen ekstra dopauser…

Nei, dette var en fantastisk dag! Om det var varme eller regn så ble vi overlykkelig. Naturen endret seg masse gjennom dagen. Og disse to søstrene har et humør og humor du sjelden møter maken til.

Elvepassering på kvelden

Selv litt vann i sko like før vi trodde vi skulle slå leir ødelegger ikke stemningen. Det er noe med at det er kort på kartet og langt til fots sånn på slutten av dagen. «Det kan da ikke være sååå langt til de vannene der sånn?», men tross at terrenget så lett ut på kartet var det både opp- og ned-bakker som måtte passeres før vi kom frem.

Om vi var fornøyd med å overnatte på Gressvasshytta var stemningen om mulig enda bedre denne kvelden. Vi slo leir litt mer en en halv mil fra Umbukta – målet for neste dag. Med den nydeligste utsikt.

Planlegger veien videre

 Siste etappeMari er første ute av teltet

Neste morgen våknet jeg av god stemning og fnising fra naboteltet. Herlig og utrolig å tenke på at de to har delt samme telt (riktignok med to utganger) i 1,5 måned.

Turen til Umbukta gReisefølgetikk FORT. Ikke langt nede i lia gikk Martha (som gikk sist) i et jordvepsebol. «LØP!». Det var ingen «kjære mor» med den gjengen i hælene. Vi løp langt og lengre enn lang. Søstrene var ikledd bukse og genser, mens undertegnede hadde short og t-skjorte, og jeg svettet! Jeg tror nok jentene ikke forstå hvor god form de er i. Dette toppet på en måte helvetesuka til militæret. Det var ikke snakk om å senke tempoet, tross stor sekk og drepende varme. 

Plutselig var vi i Umbukta og turen var over for Peiling og min del. 

- Kan jeg ikke være med lengre mor...?

– Kan jeg ikke være med lengre, mor…?

Tross gnagsår, stive muskler, ømme hofter og skuldre så var dette definitivt årets høydepunkt!

 

Mari og Martha er virkelig drømme-turfølge! Så sprudlende og morsomme, samtidig som det er ingen nåde når det virkelig gjelder.

Takk for en flott tur! Og god tur videre! 

Posta under Uncategorized | Éin kommentar

6.etappe: Himmel og helvete

6.etappe, frå Hattfjelldal til Umbukta, er gjennomførd. Det har vore ei kontrastfull oppleving.

20140715-192807.jpg

Etter avslapping i ekstremvarmen i Hattfjelldal, loffa me langs asfalt til Krutvatnet, der me skulle ta inn på Nordlandsruta. At Solbjørg og Lars frakta sekkane våre denne dagen, gjorde dei tre mila lette og fine. Seint utpå kvelden kom me forbi ein rasteplass ved Krutvatnet. Der kom ei dame ut i vegen og vinka og ropte på engelsk til oss. Ho syns me såg varme ut, og lurte på om me ville ha litt å drikke. Me var på kokepunktet, og takka ja. Dama var på ferie frå Nederland med mannen sin. Dei reiste til Noreg kvar sommar og samla drivved. Drivveden brukte ho til å lage fine kunstverk, skilt og veggpynt som ho selde. Dei viste oss bagasjerommet, som var fullt i ved, samt noko av det ho hadde laga. Artig, imponerande og kjempefine! Her kan du sjå resultatet. Eit trivelig møte!

20140715-193059.jpg

Vel framme ved Krutvatnet fann me ei hyggeleg overrasking. Her hadde Statskog satt opp ei herleg hytte der me fekk overnatte gratis. Luksus!

20140715-192545.jpg
Og ikkje nok med det! Her hadde andre også vore innom, nemleg ingen ringare enn vår store helt Lars Monsen!

20140715-192650.jpg
Starstrucked!!

Neste dag steikte sola framleis. Det var varmare enn nokon sinne. Sekkane vog nå 24 kg, meir enn nokon gong før. Me bada ved kvar anledning, men var like kokt igjen rett etter. Me prøvde oss på siesta på fjellet, men det var ingen stad å gøyme seg frå den steikande sola. Lufta stod stille, og skuggar fantes ikkje. Men dette var ikkje det verste. Denne dagen var nemleg alle insekta på heile fjellet ute etter oss. Insekt i alle størrelsar og fasongar prøvde konstant å kaste seg over oss. Nokon sa ein gong til oss at problemet med insekt berre handla om innstillinga. «Innstilling, innstilling», tenkte me, «det er uansett ingenting å gjere. Tenk på noko anna». Men kvar gong ein mygg kom pipande inn i øyra, i tillegg til fem klegg tok kamikazeangrep mot auga våre, og ein million knott og floger saug seg fast i knehasar, hovudbunn, skuldre og alle andre tenkelege stadar, var det like før me mista vetet begge to. Nede frå fjellet igjen vart det så intenst at me kapitulerte inn i tjukke lag med skallklede. I 35 grader var heller ikkje dette noko særleg. Me trådde nedover lia som to kokte hummarar. Til slutt enda Martha i fosterstilling på bakken, medan Mari kikka rådvill rundt seg, fokusert på å ikkje bli fullstendig gal. Me fann til slutt ein teltstad, og kom oss i «hus». Tidenes sommarvarme og insektsangrep gjorde at me var svært samstemte i at dette var den verste dagen på tur så langt.

20140715-194824.jpg

Neste morgon peisa me tidleg av gårde, medan me sang for full hals på Kaizers sin «Bris», i håp om nettopp brisen. Det funka – heldigvis! Både verste varmen og insekta vart fjerna av denne deilige, deilige brisen. Stemninga vart god igjen, og me innsåg at det beste med innsekta er kor deilig det er når dei er borte.

20140715-192619.jpg

Denne dagen kom me til Steikvasselv, der me fekk eit nydeleg hus heilt for oss sjølve. Eller ikkje heilt for oss sjølve då. Her venta nemleg Mari si spreke og fabelaktige venninne frå Trondheim, Marie, og vorstehren hennar Peiling. Dei var klare for tre dagar på tur med oss. Det vart tre nydelege dagar, og dei var eit herleg turfølge! To stjerner! Underhaldning gav dei oss også, då Marie skulle trene opp fuglehunden sin. Litt forskrekka vart me då Marie drog opp ein pistol midt på høgfjellet, og smelte av. «Peiling må berre bli vant til lyden», smilte ho.

20140715-192729.jpg

Me har hatt utsikt over dei mektige Okstindane dei siste dagane, hatt litt meir behagelig vær, og litt mindre innsekt. Gjesteinnlegg frå Marie kjem, så følg med!

20140715-194618.jpg

20140715-193005.jpg

Nå er me komt til Umbukta Fjellstue, ei perle frå 1800-talet. Me har hatt oss ein haiketur til Mo i Rana, der me sendte Marie og Peiling på toget, og kikka på byen. Nå er me innkvartert i eit lite stabbur, der alle som går Noreg på langs får bu. Me er fortalt at det spøker her, og er spent på kva natta har å by på. Idyllisk er det i allefall.

20140715-193720.jpg

Posta under Uncategorized | 4 kommentarar